رشته‌ها و سلول‌های عصبی

نوشته شده توسط 

 

هر رشته عصبی از دستجات زیادی از سلول های عصبی درست شده‌است که بیش تر آن‌ها با ماده‌ای شبه چربی پوشیده شده‌اند. براساس شکل، موقعیت و کارکرد، تفاوت بین سلول‌های عصبی حسی، حرکتی و ارتباطی وجود دارد. هر رشته عصب از تعدادی سلول عصبی درست شده‌است. هر سلول عصبی از بخشی به نام جسم سلولی (پریکاریون)، شامل سیتوپلاسم و هسته، اکسون و دندریت درست شده‌است. اکسون‌ها سلول‌های عصبی را به سلول‌های مجاور پیوند می‌دهند. دندریت‌ها سلول‌های عصبی را قادر می‌سازند تا پیام‌ها را از محیط دریافت کند. تحریک سلول‌های عصبی  در امتداد دنباله‌های سلول عصبی (دندریت یا اکسون) هدایت می شود.
بنابراین، دنباله‌های سلول‌های عصبی باید از یکدیگر جدا باشند. این جدایی به کمک غلاف‌های عصبی انجام می‌شود. دنباله‌ی سلول عصبی، در غلاف میلین پیچیده شده‌است و تار عصبی نامیده می‌شود. تار‌های عصبی به دو دسته‌ی میلین‌دار و بدون میلین تقسیم می‌شوند. رشته‌های میلین‌دار پوشش بهتری دارند و از محیط بیش تر جدا شده‌اند.

        B88


در روی تار عصبی سلول هایی به نام شوان غلاف میلین را می‌سازند و پوششی اطراف دنباله‌های سلول عصبی ایجاد می‌کند. وقتی دو سلول شوان به یکدیگر می رسند، غلاف میلین در آن نقطه محیط کمتر می‌شود. این نقاط گره رانویه نام دارد که در امتداد تارهای عصبی به صورت فرو رفتگی هایی دیده می شوند. اثر تحریک تار عصبی از گره رانویه به گره رانویه‌ی بعدی انتقال می‌یابد. تار‌های عصبی بدون میلین از یک دیگر جدا نیستند و با دیگر تار‌های عصبی همراه هستند. آن‌ها قسمت‌های نازک و قطور ندارند و تحریک را با سرعت بسیار آهسته‌ای هدایت می کنند.
بافت نگه دارنده‌ی عصبی
علاوه بر سلول‌های عصبی، سلول‌هایی به نام گلیا نیز در بافت عصبی وجود دارد. این سلول ها در ساختن پوشش رشته های عصبی، تغذیه نورون ها و از بین بردن میکروب ها نقش دارند. بنابراین، سلول‌های گلیا به طور غیر مستقیم در انتقال تحریکات مؤثرند. به لحاظ توانایی در تقسیم سلولی، که در تمام طول زندگی سلول‌های گلیا وجود دارد، می‌توانند جانشین سلول‌های عصبی شوند که در اثر کمبود اکسیژن یا آسیب‌های دیگر از بین رفته‌اند.

tebyan


آخرین ویرایش در یکشنبه, 14 مهر 1392 ساعت 17:51

1 نظر

نظر دادن

از پر شدن تمامی موارد الزامی ستاره‌دار (*) اطمینان حاصل کنید. کد HTML مجاز نیست.